MRC 2 cechy bloku przewodzenia w co najmniej jednym nerwie 3 pacjenci nie pobierali wcześniej leczenia immunosupresyjnego lub immunomodulującego Pacjenci z zaburzeniami opuszkowymi i cechami uszkodzenia górnego neuronu ruchowego zostali wyłączeni z badania. Niewielkie zaburzenia czucia nie wykluczały z badania o ile nie były uchwytne w badaniu klinicznym i nie było zaburzeń w przewodzeniu czuciowym.

Upadki obserwowano u 11% pacjentów z PD oraz 41% z VD na początku badania i u odpowiednio 24 % i 64%. Średnia częstość upadków u pacjentów z PD wynosiła 1.07/6 miesięcy i 2.02/6 miesięcy u pacjentów z VP na początku badania i odpowiednio 3,53 i 5.08 na końcu. Z pośród pacjentów, którzy początkowo zareagowali pozytywnie na leczenie levodopą po 2 latach tylko 36% w dalszym ciągu reagowało na leczenie. W wykonanych badaniach obrazowych u pacjentów z VP obserwowano następujące zmiany: Uszkodzenie istoty białej podkorowe u 40%, uszkodzenie jąder podstawy 38%, uszkodzenia naczyniowe w obrębie tylnego dołu 23%, atrofia mózgu z poszerzeniem żył 31%. W wykonanych badaniach obrazowych u pacjentów z PD obserwowano następujące zmiany: Uszkodzenie istoty białej podkorowe u 7%, uszkodzenie jąder podstawy 7%, uszkodzenia naczyniowe w obrębie tylnego dołu 2%, atrofia mózgu z poszerzeniem żył 15%.

Dawki wyższe są skuteczniejsze ale powodują więcej objawów niepożądanych, najczęściej rzekomo grypowych. Inerferon (3 ptoitr I a (Avonex) 6 MIU domięśniowo raz w tygodniu przez okres co najmniej 2 lat. Interferon (3 - 1 a (Rebif) 6 -12 MIU podskórnie 3 razy na tydzień przez okres co najmniej 2 lat. Większe dawki powodują również więcej objawów niepożądanych. Po długim stosowaniu dochodzi do produkcji przeciwciał. Grubaska kosmiczna racjonalnie stwierdza kolorowe przekonania.